Praca od zawsze kojarzyła się od zawsze z ciężkim i nieludzkim wysiłkiem, jednak nie zawsze tak musi być, gdyż praca uszlachetnia i prowadzi do samozadowolenia i dumy z tego co się robi.
Mamy dla przykładu pracę u podstaw. Występującą w pozytwiźmie.
Pozytywiści rozumieli owego czasu konieczność pracy na rzecz najbardziej i najbiedniejszych, upośledzonych warstw narodu, które mając możność pełniejszego włączania się w struktury społeczne, swoją pracą pomnożą bogactwo ogólnonarodowe. Sięgnąć należało więc do tych, którzy zajmując miejsce u podstaw społeczeństwa, stać się mogą trwałym i mocnym filarem. Kierowano więc prośby do ludzi wykształconych: nauczycieli, lekarzy, społeczników, by “szli w lud” , pracowali z ludźmi, którzy nie mają pracy, zbliżyli się do problemów tych ludzi, wydobyli ją z olbrzymiego zacofania, podnieśli stan kultury jej mieszkańców i uświadomili im rolę, którą to mogą spełnić w odbudowywaniu siły kraju. Samo też często roznoili po stolicy ogłoszenia pracy.
Bardzo ważne w pracy jest dążenie do celu, ponieważ praca wywołuje coś w rodzaju podniecenia.A przecież jak wiadomo życie bez celu nie ma sensu. Posiadanie określonych celów niewątpliwie nadaje życiu sens z perspektywy istnienia oraz perspektywy lepszego jutra. Nie oznacza to jednak wcale, że nie istnienie takich celów pozbawia życie sensu z perspektywy ogólnej. Dlatego praca w tym aspekcie jest tak niezwykle ważna. Czyjeś życie bez celów może nadać sens życiu drugiego człowieka, który będzie się nami opiekował albo po prostu go kochał. Sensem życia może być także solidna i ambitna praca.
Praca to cel do którego każdy powinien dążyć zawsze i wszędzie.